Na jullie op de hoogte te hebben gebracht van de "avonturen" in Tassie heb ik niet erg veel aandacht besteed aan de blog, daarom toch maar weer eens een update vanuit Oz!
Op het moment zit ik in St Kilda, een hippe suburb van Melbourne. Vooraf natuurlijk wel wat andere zaken gedaan:
Na Tasmanie heb ik eerst een dagje bij Fred en Nina doorgebracht om vervolgens de great ocean road aan te doen. Hoewel het weerbericht regen had voorspeld dacht ik dat het allemaal wel mee zou vallen, het is tenslotte zomer! Helaas werd ik direct bij het begin van de g.o.r. getroffen door een regenbui die nog het meest leek op een tropische cycloon! Het zou me duidelijk niet lukken om de hele weg in 1 dag af te leggen, daarom besloten in Lorne te overnachten en de volgende dag de rest van de route af te leggen. Heen over de great ocean road, terug binnendoor. Een prachtige weg maar toch niet zo mooi als Tassie.
Zaterdag moest de motor alweer worden ingeleverd. De schade veroorzaakt op Mnt Wellington kwam totaal op AUS 610,-- (wel een beetje jammer)! Verder geen problemen met de verhuurder en alles netjes af kunnen ronden.
In de tussentijd nog een paar dagen strand in Torquey (ten westen van Melbourne) geweest, een hostel in Melbourne Centrum en een paar dagtripjes met Fred, Nina en de kids gemaakt.
Zoals gezegd zit ik vandaag in St Kilda, hier blijf ik tot donderdag 31 dec. 's Middags door naar Sydney om oud en nieuw te vieren en 1 januari om 0700u pak ik het vliegtuig naar Cairns.
In Sydney heb ik al afgesproken met 2 Nederlandse meiden om O&N door te brengen (zit ik i.i.g. niet alleen). Voor de kerst heb ik van Fred en Nina een overnachting in een mooi hotel in Cairns gekregen zodat ik een beetje kan bijkomen. Daarna zal ik een hostel opzoeken of een meerdaagse duikexcursie boeken.
Waarschijnlijk zal de blog pas weer worden ge-update wanneer ik in Nederland ben, daarom alvast allemaal een goed 2010 gewenst!
dinsdag 29 december 2009
woensdag 16 december 2009
Dag 8 & 9, Bridport - Scottsdale - Launceston - Devonport
Zondag m'n richtingaanwijzer laten maken, aardige vent. Nog even kort bij het tankstation langsgeweest om een babbeltje te maken en de oude mensen beloofd dat ik voorzichtig zou zijn en uit de problemen zou blijven.
De weg naar Launceston was niets nieuws en de stad stelde niet veel voor. Als ik het van tevoren had geweten was ik nog naar St. Helens gegaan.
Omdat ik het zat was te slapen op een 2cm dik matrasje besloot ik een hotelkamer te boeken. Lloyds hotel stond in de Lonely Planet omschreven als goedkoop, basic en schoon en zat toevallig boven een gezellige pub.
Hier heb ik een paar locals leren kennen waar ik de rest van de avond mee heb doorgebracht.
Volgende dag door naar Devonport om 's avonds de boot naar Melbourne te pakken. In de wachtrij voor de boot kwam ik Gary (of Andy ofzo), de motorrijder uit Brisbane, tegen. Op de boot nog wat ervaringen uitgewisseld.
Al met al een super mooi eiland met erg gastvrije en gezellige mensen. De wegen zijn super mooi en over het algemeen van goede kwaliteit. Bijna overal 1 baans en een maximum snelheid van 100 km/h. Oppassen voor grid in de bochten en wildlife van zonsondergang tot -opgang.
Opvallend zijn de vele Duitse (zij balen hier zelf nog het meest van!) en Nederlandse toeristen in verhouding tot de andere nationaliteiten.
Nu ik terugkijk op de kaarten van de iPhone-tracker kom ik tot de conclusie dat het bijhouden van de hoogtes en de afgelegde route behoorlijk goed is. Voor mams geruststelling: van de snelheden klopt geen reet, waarschijnlijk een foutje in het programma.
Inmiddels is ook mijn telefoonnummer omgezet door T-mobile, mijn nummer is gewoon weer 06-1101 8497. Wegens de overstap van Vodafone naar T-Mobile heb ik de afgelopen tijd geen sms-jes kunnen ontvangen en dus ook geen reactie gegeven.
Morgenochtend vertrek ik om de Great Ocean rd te rijden en een stuk van het Otway NP te zien, zaterdag helaas de motor alweer inleveren.
De weg naar Launceston was niets nieuws en de stad stelde niet veel voor. Als ik het van tevoren had geweten was ik nog naar St. Helens gegaan.
Omdat ik het zat was te slapen op een 2cm dik matrasje besloot ik een hotelkamer te boeken. Lloyds hotel stond in de Lonely Planet omschreven als goedkoop, basic en schoon en zat toevallig boven een gezellige pub.
Hier heb ik een paar locals leren kennen waar ik de rest van de avond mee heb doorgebracht.
Volgende dag door naar Devonport om 's avonds de boot naar Melbourne te pakken. In de wachtrij voor de boot kwam ik Gary (of Andy ofzo), de motorrijder uit Brisbane, tegen. Op de boot nog wat ervaringen uitgewisseld.
Al met al een super mooi eiland met erg gastvrije en gezellige mensen. De wegen zijn super mooi en over het algemeen van goede kwaliteit. Bijna overal 1 baans en een maximum snelheid van 100 km/h. Oppassen voor grid in de bochten en wildlife van zonsondergang tot -opgang.
Opvallend zijn de vele Duitse (zij balen hier zelf nog het meest van!) en Nederlandse toeristen in verhouding tot de andere nationaliteiten.
Nu ik terugkijk op de kaarten van de iPhone-tracker kom ik tot de conclusie dat het bijhouden van de hoogtes en de afgelegde route behoorlijk goed is. Voor mams geruststelling: van de snelheden klopt geen reet, waarschijnlijk een foutje in het programma.
Inmiddels is ook mijn telefoonnummer omgezet door T-mobile, mijn nummer is gewoon weer 06-1101 8497. Wegens de overstap van Vodafone naar T-Mobile heb ik de afgelopen tijd geen sms-jes kunnen ontvangen en dus ook geen reactie gegeven.
Morgenochtend vertrek ik om de Great Ocean rd te rijden en een stuk van het Otway NP te zien, zaterdag helaas de motor alweer inleveren.
Dag 7, Coles Bay - Bridport
De zon verstopt zich niet langer achter de wolken en het uitzicht begint steeds meer op dat van een tropisch eiland te lijken. Onderweg een stukje landinwaarts gedoken om de Elephant Pass te rijden en in Tassies bekendste (en volgens mij enige) pannenkoekenrestaurant te ontbijten. Erg lekker!
Omdat ik in Scottsdale de richtingaanwijzer moest ophalen ben ik niet in St Helens gestopt en heb daarom de Bay of Fires helaas moeten missen.
De wegen tot nu toe waren al super, maar het stuk tussen St. Helens en Weldborough was echt het absolute hoogtepunt! Zeer veel scherpe bochten, goede kwaliteit asfalt en weinig verkeer...
Eenmaal aangekomen in Scottsdale bleek de garage te zijn gesloten. Ik had van tevoren nog willen bellen maar met mijn Australische provider had ik bijna nooit bereik in Tassie. Gelukkig waren de mensen van het tankstation zo vriendelijk om even voor mij te bellen. Zondagochtend kon ik langskomen, de montage kon hij ook gelijk voor me doen.
Op advies van de mensen van het tankstation ben ik doorgereden naar een camping in Bridport. Een mooie camping direct aan het strand maar eigenlijk was het een boerengat. Vandaar dat ik nog meer Nederlanders tegen zou komen.
Eind van de middag een biertje gedronken en wat gegeten met een Nederlands stel dat een half jaar rond ging fietsen. Eerst Tasmanie, daarna naar Borneo ofzo. Toen ik terugkwam bij m'n tent was de plek naast mij ook bezet, nog meer Nederlanders.
Omdat ik in Scottsdale de richtingaanwijzer moest ophalen ben ik niet in St Helens gestopt en heb daarom de Bay of Fires helaas moeten missen.
De wegen tot nu toe waren al super, maar het stuk tussen St. Helens en Weldborough was echt het absolute hoogtepunt! Zeer veel scherpe bochten, goede kwaliteit asfalt en weinig verkeer...
Eenmaal aangekomen in Scottsdale bleek de garage te zijn gesloten. Ik had van tevoren nog willen bellen maar met mijn Australische provider had ik bijna nooit bereik in Tassie. Gelukkig waren de mensen van het tankstation zo vriendelijk om even voor mij te bellen. Zondagochtend kon ik langskomen, de montage kon hij ook gelijk voor me doen.
Op advies van de mensen van het tankstation ben ik doorgereden naar een camping in Bridport. Een mooie camping direct aan het strand maar eigenlijk was het een boerengat. Vandaar dat ik nog meer Nederlanders tegen zou komen.
Eind van de middag een biertje gedronken en wat gegeten met een Nederlands stel dat een half jaar rond ging fietsen. Eerst Tasmanie, daarna naar Borneo ofzo. Toen ik terugkwam bij m'n tent was de plek naast mij ook bezet, nog meer Nederlanders.
dinsdag 15 december 2009
Dag 6, Coles Bay
Na een hele nacht keihard te hebben geregend ziet het er 's ochtends niet beter uit. Toch wilde ik graag de omgeving zien dus heb besloten nog een nacht te blijven en een lange wandeling te maken over het schiereiland. De foto's spreken voor zich!
Dag 5, Port Arthur - Coles Bay
's Ochtends de historische locatie / gevangenis Port Arthur bezocht, indrukwekkend. Hier wordt eigenlijk de geschiedenis van Tasmanie verteld maar deze zal ik jullie besparen en mocht het je interesseren dan kan je deze waarschijnlijk beter zelf op internet opzoeken.
's Middags naar Coles Bay, mooi. Op de camping staat Gary naast me, een motorrijder uit Brisbane. Wat gewandeld in de omgeving en 's avonds met Gary wat gegeten bij een hamburgertent en een biertje gedronken in de pub.
's Middags naar Coles Bay, mooi. Op de camping staat Gary naast me, een motorrijder uit Brisbane. Wat gewandeld in de omgeving en 's avonds met Gary wat gegeten bij een hamburgertent en een biertje gedronken in de pub.
Dag 4, Hobart - Port Arthur
Op tijd vertrokken uit Hobart op weg naar mt Wellington. Deze 1400 m hoge berg ligt op zo'n 20 km van Hobart en kijkt uit over de hele stad en omgeving.
Probleem: windsnelheid 70+ km/h.
Gevolg: motor omgeblazen.
Schade: handrem-hendel, knipperlicht en zijkoffer kapot.
Gelukkig had ik een reserve remhendel in mijn bagage en kon ik verder. De rest met tape bij elkaar gehouden. In de stad had ik nog wel een garage gevonden maar zij konden me niet helpen. De richtingaanwijzer moest worden besteld (kon in Scottsdale worden opgehaald) en het koffer-merk kenden ze niet.
Door naar Tasman Peninsula. Hier een mooie camping gevonden aan een baai met wit strand en azuurblauw water.
In de buurt was een Tasmanian Devil Conservation Park, erg leuk om die beestjes rond te zien rennen!
Op de camping kwamen later 2 Nederlanders naast me te staan. Na een tijdje te hebben geluisterd naar hun geruzie over het opzetten van de tent en ze in de waan te hebben gelaten dat niemand Nederlands op zo'n camping spreekt heb ik me toch maar voorgesteld.
In de avondschemering kwamen de wallabi's en andere buideldieren naar buiten. Zoveel wildlife had ik onderweg nog niet gezien!
Probleem: windsnelheid 70+ km/h.
Gevolg: motor omgeblazen.
Schade: handrem-hendel, knipperlicht en zijkoffer kapot.
Gelukkig had ik een reserve remhendel in mijn bagage en kon ik verder. De rest met tape bij elkaar gehouden. In de stad had ik nog wel een garage gevonden maar zij konden me niet helpen. De richtingaanwijzer moest worden besteld (kon in Scottsdale worden opgehaald) en het koffer-merk kenden ze niet.
Door naar Tasman Peninsula. Hier een mooie camping gevonden aan een baai met wit strand en azuurblauw water.
In de buurt was een Tasmanian Devil Conservation Park, erg leuk om die beestjes rond te zien rennen!
Op de camping kwamen later 2 Nederlanders naast me te staan. Na een tijdje te hebben geluisterd naar hun geruzie over het opzetten van de tent en ze in de waan te hebben gelaten dat niemand Nederlands op zo'n camping spreekt heb ik me toch maar voorgesteld.
In de avondschemering kwamen de wallabi's en andere buideldieren naar buiten. Zoveel wildlife had ik onderweg nog niet gezien!
Dag 3, Strahan - Hobart
Hoewel ik graag nog een dag in Strahan had willen blijven om de Gordon-river op te peddelen in een kayak ging ik toch door naar Hobart. Ik wist dat er nog meer mooie locatie's zouden komen.
De rit naar Hobart was een lange en intensieve tocht, vooral de eerste helft. De bergwegen zijn fantastisch om te rijden maar de steile wegen met veel scherpe (haarspeld-)bochten i.c.m. vocht, modder en grind vergen veel concentratie. Onderweg wel een paar mooie kiekjes gemaakt.
De natuur van Tassie is echt iets bijzonders! De diversiteit aan landschappen, klimaat en wildlife blijft verbazen. Zo rij je door prachtige regenwouden, kom je terecht op hoogvlaktes met ontelbare meren en rivieren, welke overgaan in uitgestrekte grasvlaktes met hier en daar een paar koeien en een boerderij, om te eindigen bij prachtige kustlijnen met idyllische baaitjes.
's Middags een hostel in het centrum van Hobart genomen. Leuk stadje maar niets bijzonders. 's Avonds met een Engelsman en 2 Duitsers een biertje gedronken in de kroeg en wat gesproken over de reisplannen en -ervaringen. Vroeg naar bed.
De rit naar Hobart was een lange en intensieve tocht, vooral de eerste helft. De bergwegen zijn fantastisch om te rijden maar de steile wegen met veel scherpe (haarspeld-)bochten i.c.m. vocht, modder en grind vergen veel concentratie. Onderweg wel een paar mooie kiekjes gemaakt.
De natuur van Tassie is echt iets bijzonders! De diversiteit aan landschappen, klimaat en wildlife blijft verbazen. Zo rij je door prachtige regenwouden, kom je terecht op hoogvlaktes met ontelbare meren en rivieren, welke overgaan in uitgestrekte grasvlaktes met hier en daar een paar koeien en een boerderij, om te eindigen bij prachtige kustlijnen met idyllische baaitjes.
's Middags een hostel in het centrum van Hobart genomen. Leuk stadje maar niets bijzonders. 's Avonds met een Engelsman en 2 Duitsers een biertje gedronken in de kroeg en wat gesproken over de reisplannen en -ervaringen. Vroeg naar bed.
Abonneren op:
Posts (Atom)